Spis treści
Różnica między Complex Fill a Complex Turning
W Wilcom EmbroideryStudio narzędzia Complex Fill oraz Complex Fill with Rotation (Turning) wyglądają podobnie, ale w praktyce rozwiązują dwa różne problemy „po wyszyciu”. Na ekranie wszystko jest matematycznie idealne, natomiast na maszynie liczy się to, jak nić odbija światło i jak materiał reaguje na naprężenia.
- Wybierz Complex Fill (statyczny), gdy obiekt ma wyglądać jak jedna, równa płaszczyzna (np. tło, płaskie elementy grafiki). Ściegi idą w jednym kierunku, więc światło „czyta” obiekt jednolicie.
- Wybierz Complex Fill with Rotation / Turning (płynny), gdy obiekt ma mieć ruch i przepływ — np. płatki, fale, mięśnie, elementy organiczne, gdzie kąt ściegu powinien skręcać zgodnie z geometrią.
W materiale wideo prowadząca pokazuje te narzędzia jako podstawowe do nieregularnych, organicznych i wielokątnych kształtów: kałuże, chmury i wszystkie obrysy, które nie są „prostokątem z czterech punktów”.
Szybki test wyboru (praktyka): Spójrz na kształt, który digitalizujesz.
- Wizualnie: jeśli ma wyglądać jak spokojne, płaskie pole Tatami (jak dywan) — użyj Complex Fill.
- Wizualnie: jeśli ściegi mają „obejmować” krzywizny (jak wstążka owinięta wokół słupka) — użyj Rotation/Turning.
Nastawienie profesjonalne: program policzy algorytm, ale jakość wyszycia ogranicza fizyka. Materiał będzie się „ciągnął” i „cofał” (push/pull). Turning rozkłada naprężenia na różne kierunki, dlatego na krzywiznach zwykle daje stabilniejszy efekt niż jeden stały kąt.
Jak digitalizować obrys: punkty proste vs krzywe
Krok 1 — wybór narzędzia, rodzaju wypełnienia i koloru
- Kliknij ikonę Complex Filling na lewym pasku narzędzi.
- Na górnym pasku wybierz typ wypełnienia (w wideo użyto Tatami, czyli gęstego, płaskiego wypełnienia).
- Wybierz kontrastowy kolor z dolnej palety, żeby łatwo kontrolować obrys i wypełnienie.
Punkt kontrolny (wizualny): kursor zmienia się w precyzyjny celownik (krzyżyk) na siatce — możesz rysować obrys.
Krok 2 — budowanie obrysu: lewy klik vs prawy klik
To jest kluczowa „pamięć mięśniowa” w Wilcom. Warto zapamiętać zasadę: „Lewy = linia, Prawy = łuk.”
- Lewy klik dodaje punkty tworzące odcinki proste (ostre narożniki, twarde załamania).
- Prawy klik dodaje punkty tworzące odcinki krzywe (łagodne łuki, organiczne przejścia).
- Mieszaj oba typy, aby odwzorować złożony obrys.
Kotwica nawyku (praktyka): jeśli „naklikasz” zbyt dużo punktów, obrys zaczyna się łamać i trudniej go później wygładzić. Pozwól programowi policzyć krzywiznę między punktami — nie potrzebujesz węzła co milimetr.
Punkt kontrolny (wizualny): widzisz szkielet (wireframe) łączący kolejne węzły obrysu.
Szybka poprawka typowego błędu
Jeśli punkt wyląduje w złym miejscu:
- Nie resetuj obiektu.
- Naciśnij BackSpace, aby usunąć tylko ostatni węzeł.
Esc i BackSpace, nie zaciskaj dłoni na myszy i utrzymuj neutralne ułożenie nadgarstka.Wskazówka produkcyjna: przy krytycznych krzywiznach powiększ widok (np. 600%) przed ustawieniem punktów. To, co wygląda gładko w 100%, po wyszyciu może dać „ząbki”, a te potrafią skończyć się zrywaniem nici lub problemami z igłą.
Domykanie obiektu: automatycznie vs ręcznie (start/stop)
Wilcom prowadzi Cię przez kolejne etapy tworzenia obiektu sekwencją naciśnięć klawisza Enter. Możesz pracować szybciej (auto) albo wolniej, ale z pełną kontrolą (manual).
Opcja A — domknięcie automatyczne (metoda „szybko i potem poprawię”)
Po obrysowaniu kształtu:
- Nie próbuj ręcznie klikać pierwszego punktu, żeby zamknąć pętlę.
- Naciśnij Enter trzy razy.
Co robi program (w skrócie):
- Enter 1: domyka obrys.
- Enter 2: generuje ściegi (akceptując domyślne ustawienia otworów).
- Enter 3: akceptuje domyślny kąt ściegu oraz punkty wejścia/wyjścia.
Punkt kontrolny (wizualny): obiekt natychmiast wypełnia się ściegami.
Opcja B — domknięcie ręczne (metoda „pełna kontrola”)
Zamiast „klepać Enter”:
- Naciśnij Enter raz, aby zamknąć obiekt.
- Zatrzymaj się i spójrz na podpowiedzi na dole ekranu — program poprosi np. o: „Enter Point 1 of Hole 1”.
- W tym trybie możesz od razu wyciąć otwory oraz ręcznie ustawić punkt startu (Entry) i końca (Exit).
Wskazówka z praktyki: przy powtarzalnej produkcji warto pracować manualnie — kontrola punktu wyjścia pomaga ukryć obcięcie i skrócić przejścia (travel) do kolejnego obiektu.
Zachowanie start/stop (Nearest Connection)
Wideo omawia ustawienie „Nearest Connection”.
- Włączone (domyślnie): program sam dobiera start/stop, kierując się najkrótszym połączeniem do następnego obiektu.
- Wyłączone: Ty wskazujesz, gdzie obiekt ma się zacząć i skończyć już na etapie tworzenia.
Notatka diagnostyczna: jeśli masz wrażenie, że program „ignoruje” ustawiony start, sprawdź, czy nie nadpisuje go właśnie „Nearest Connection”.
Tworzenie otworów i definiowanie kąta ściegu
Ręczne tworzenie otworu podczas tworzenia obiektu
Jeśli digitalizujesz kształt typu „donut”, potrzebujesz otworu.
- Naciśnij Enter raz (obrys się zamyka).
- Zdigitalizuj kształt wewnętrzny (otwór) w środku obiektu.
- Naciśnij Enter (zatwierdź otwór).
- Naciśnij Enter ponownie (komunikat: „nie dodaję kolejnych otworów”).
- Kliknij punkt A, potem punkt B, aby wyznaczyć linię kierunku — to jest kąt ściegu (Stitch Angle).
Punkt kontrolny (wizualny): widzisz linię przecinającą obiekt — to kierunek, w którym będzie układać się wypełnienie.
Tryb edycji to oszczędność czasu
Prowadząca podkreśla podejście: „Szybko twórz, spokojnie edytuj.” Często szybciej jest zarysować kształt, a potem w trybie edycji (Reshape) dopracować węzły, niż próbować „trafić idealnie” za pierwszym razem.
Uwaga praktyczna o kątach: zmiana kąta ściegu zmienia kierunek push/pull, więc wpływa na to, gdzie mogą pojawić się prześwity lub deformacje. Dlatego warto testować na docelowym materiale, a nie ufać wyłącznie podglądowi.
Jak usuwać prześwity: ustawienie Overlap
Złożone kształty często generują counter-filling (segmentowe wypełnianie), a w miejscach styku segmentów po wyszyciu potrafią pojawić się prześwity.
Kluczowa poprawka: Overlap (rozwiązanie w programie)
Wideo podaje prostą diagnozę:
- Jeśli widzisz szczeliny na łączeniach segmentów, zwiększ Overlap w Object Properties.
- Typowy punkt startowy: 3–5 rzędów (domyślnie bywa 1 rząd).
Punkt kontrolny: na ekranie segmenty będą wyraźniej „wchodzić” na siebie. To pożądane — ma skompensować ruch materiału.
Dlaczego Overlap działa (w praktyce)
Podczas szycia materiał realnie pracuje: każde wkłucie igły i naprężenie nici powoduje mikroskurcz i przesunięcia. Overlap „przeciąga” wypełnienie za punkt styku, dzięki czemu po skurczu nadal masz krycie.
Wspomniane ustawienia zaawansowane
- Typical Angle (15°): kąt awaryjny, gdy algorytm nie potrafi odtworzyć zadanych kierunków.
- Run Allowance (0,17 mm): odsunięcie ściegu biegnącego (run/travel) od krawędzi, aby nie „wychodził” poza obrys.
Drzewko decyzji: stabilizacja i mocowanie w ramie hafciarskiej
Ustawienia typu Overlap potrafią skompensować tylko część problemów. Jeśli prześwity są duże, przyczyna bywa fizyczna: stabilizacja i mocowanie w ramie hafciarskiej.
1) Czy materiał jest stabilny (np. denim, płótno)?
- Tak: zwykle wystarczy średnia flizelina odrywana; przetestuj standardowy Overlap.
2) Czy materiał jest elastyczny (T-shirt, polo)?
- Tak: potrzebujesz stabilizacji pod dzianiny (cut-away) — bez tego prześwity mogą wracać niezależnie od ustawień.
3) Czy widzisz odciski ramy / ślady po ramie albo trudno utrzymać prosty naciąg?
- Tak: to sygnał, że problem jest mechaniczny (naciąg i trzymanie materiału).
Rozwiązanie sprzętowe: Jeśli regularnie walczysz z prześwitami na śliskich lub grubych wyrobach, wielu praktyków przechodzi na tamborki magnetyczne. Taki system trzyma materiał płasko bez agresywnego naciągania, co zmniejsza „odbicie” materiału po wyjęciu z ramy i ułatwia działanie Overlap.
Prep
Sukces to w dużej mierze przygotowanie. Zanim zaczniesz klikać, sprawdź warunki „w realu”.
Ukryte materiały eksploatacyjne i kontrola przygotowania
- Igła: tępa lub uszkodzona igła potrafi dać efekt „jakby to był błąd digitalizacji”.
- Stabilizacja: dobierz stabilizator do materiału (dzianiny vs tkaniny).
- Plan mocowania: do testów miej pod ręką różne tamborki do haftu maszynowego. Zbyt duża rama hafciarska zwiększa „falowanie” materiału (flagging) i pogarsza pasowanie.
Lista kontrolna przygotowania
- Software: wybrany „Complex Fill” (statyczny) lub „Turning” (płynny)?
- Sprzęt: rozmiar ramy dobrany możliwie najmniejszy do projektu?
- Środowisko: pamiętasz sekwencje Enter (x3 / x5) i masz wygodny dostęp do klawiszy?
- Higiena pracy: czyste ręce i czysty ekran (tłuszcz utrudnia kontrolę detali).
Setup
Ustaw swój workflow (kontrolowany chaos)
Sprawdzony schemat pracy dla średniozaawansowanych:
- Szkic: szybkie tworzenie obiektów w auto-domykaniu (Enter x3).
- Edycja: korekta węzłów, kątów i punktów start/stop.
- Test fizyczny: nie ufaj wyłącznie ekranowi — zrób próbę.
W produkcji powtarzalność jest kluczowa. Stacja do tamborkowania do haftu maszynowego pomaga utrzymać stały naciąg i pozycję na kolejnych sztukach. Jeśli naciąg różni się między koszulkami, te same ustawienia Overlap raz zadziałają, a raz nie.
Lista kontrolna ustawień
- Wejście: potwierdzone zachowanie lewy klik (proste) vs prawy klik (krzywe).
- Parametry: Overlap ustawiony startowo na 3 rzędy.
- Widok: 100% do oceny wypełnienia + 600% do kontroli węzłów.
- Kopia: zapis pliku przed większymi zmianami parametrów.
Operation
Krok po kroku: Complex Fill (statyczny)
- Wybierz Complex Fill.
- Ustaw Tatami.
- Obrysuj kształt (lewy/prawy klik).
- Błąd? BackSpace.
- Akcja: naciśnij Enter 3 razy.
- Kontrola: obiekt powinien od razu wypełnić się ściegami.
Oczekiwany rezultat: równe, płaskie pole ściegów — dobre na tła i elementy „statyczne”.
Krok po kroku: Complex Fill with Rotation (płynny)
- Wybierz Complex Fill with Rotation.
- Obrysuj kształt.
- Akcja: naciśnij Enter raz.
- Akcja: zgodnie z podpowiedziami wyznacz linie/kierunki przepływu (wektory) w obiekcie.
- Akcja: naciśnij Enter, aby zakończyć.
Oczekiwany rezultat: wypełnienie, które „skręca” zgodnie z kształtem — najlepsze dla form organicznych.
Konwersja między typami
- Zaznacz obiekt Complex Fill -> kliknij Rotation Tool -> Enter x2.
- Zaznacz obiekt Rotation -> kliknij Complex Tool -> Enter x1.
Lista kontrolna pracy
- Rytm: klikasz czysto (bez podwójnych kliknięć).
- Korekta: digitalizacja -> edycja -> test (nie pomijaj edycji).
- Weryfikacja: użyj „Stitch Player” (Shift+R), aby obejrzeć wirtualne szycie.
- Notatki: zapisuj, jakie wartości Overlap działają na jakich materiałach.
Troubleshooting
Gdy wynik wygląda źle, idź logiką: Fizyczne -> Mechaniczne -> Cyfrowe.
| Objaw | Prawdopodobna przyczyna | Strategia szybkiej weryfikacji |
|---|---|---|
| Prześwity między segmentami (widać tło) | Praca materiału (push/pull) i segmentacja wypełnienia. | 1. Cyfrowe: zwiększ Overlap do 5 rzędów.<br>2. Fizyczne: sprawdź naciąg w ramie hafciarskiej — ma być „jak membrana”, napięty, ale bez zniekształcania splotu. |
| Odciski ramy / ślady po ramie | Zbyt mocne mocowanie lub nieodpowiedni typ ramy. | 1. Fizyczne: para/odświeżenie materiału.<br>2. Zmiana narzędzia: przejście na tamborki magnetyczne może ograniczyć odciski na delikatnych materiałach. |
| Łamanie igły na gęstych wypełnieniach | Zbyt gęsto ustawione węzły/za dużo punktów na obrysie. | 1. Cyfrowe: powiększ do 600% i usuń skupiska węzłów.<br>2. Cyfrowe: sprawdź gęstość (standardowo ok. 0,40 mm; zwiększenie do 0,45 mm zmniejsza obciążenie). |
| Dziwne „kolce” w wypełnieniu | Niefortunne rozmieszczenie węzłów lub skrzyżowany obrys. | 1. Cyfrowe: wygładź obrys w Reshape.<br>2. Cyfrowe: upewnij się, że linia obrysu nie przecina sama siebie. |
Kiedy „poprawka w programie” nie wystarcza
Jeśli podniosłeś Overlap do 5+ rzędów i nadal widzisz prześwity, przestań kręcić parametrami — to zwykle problem stabilności.
- Materiały: czy stabilizacja jest wystarczająca?
- Sprzęt: czy rama hafciarska nie ślizga się (zużyte plastiki potrafią puszczać)?
- Workflow: dla powtarzalnej jakości kluczowe jest stałe pozycjonowanie. Stacja do tamborkowania do haftu pomaga standaryzować ułożenie, a system Stacja do tamborkowania hoopmaster jest branżowym standardem, gdy musisz trafiać z logo w to samo miejsce na każdej sztuce.
Results
Opanowanie różnicy między Complex Fill a Turning zmienia podejście z „klikania kształtów” na świadome projektowanie ściegu.
- Complex Fill: fundament — przewidywalny, płaski, szybki.
- Turning: narzędzie artystyczne — płynne, organiczne, dynamiczne.
Sekret praktyków: digitalizacja to tylko połowa sukcesu. Możesz mieć idealny plik Wilcom, ale jeśli mocowanie w ramie hafciarskiej jest słabe, pojawią się prześwity i deformacje.
Jeśli stale walczysz z ograniczeniami klasycznych ramek — szczególnie na grubych kurtkach albo delikatnych tkaninach — możliwe, że problemem nie jest Twoja digitalizacja, tylko trzymanie materiału. Tamborek przestawny do haftu (w praktyce często rozwiązania magnetyczne) działa jak „siatka bezpieczeństwa jakości”, dzięki której ustawienia w programie mają szansę zadziałać dokładnie tak, jak je zaprojektowałeś.